:: [SF] Just fly.....(T.O.PxSeungri)

posted on 03 May 2008 16:21 by bigbang-gangz in FanFic

:: Just fly...... ::
Charecters : T.O.P x Seungri (2Seunghyun)
Rate : PG-13




Out of the cage and into the sky
หลุดออกจากกรงขังแล้วมุ่งสู่ท้องนภา.......








"อยากบินได้ไหม"

"อยากสิฮะ อากาศข้างบนคงสดชื่นน่าดูเลย"

 


การเฝ้าดูนกที่โผบินบนท้องฟ้าอย่างอิสระช่างทำให้รู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวอย่างบอกไม่ถูก การที่ต้องเป็นนกอยู่ในกรง เฝ้ามองผองเพื่อนบินถลาจนหายลับขอบฟ้าไปทำให้รู้สึกอึดอัดจนอยากจะหนีไปไกลๆ


"จะไปไหน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเมื่อเห็นร่างบางเดินไปที่ประตู

"ออกไปเดินเล่นฮะ พี่ให้ผมอยู่แต่ในห้อง ผมอึดอัด"

"จะขัดคำสั่งฉันรึไง อย่าลืมสิ ตอนนี้นายอยู่ในฐานะอะไร"

"ผมทราบฮะ" เด็กหนุ่มเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้อย่างเดิม ทำได้เพียงมองออกไปนอกหน้าต่างเฝ้ามองท้องฟ้าที่สดใจ ด้วยจิตใจที่ขุ่นมัว

เกือบจะเดือนแล้วที่ซึงรีถูกจับตัวมา พ่อของเขาเป็นมือปืนรับจ้างที่ถูกจ้างให้ไปฆ่าคนๆหนึ่ง ซึ่งเขามารู้ทีหลังว่าเป็นแม่แท้ๆของ "ซึงฮยอน" ชายที่กำลังจับจ้องเขาอยู่ในทุกๆนาทีตอนนี้

"ให้ผมไปเดินเล่นข้างนอกไม่ได้จริงๆเหรอ ผมไม่หนีหรอก"

"ก็ลองก้าวออกไปดูสิ แล้วจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น" เจ้าของเสียงทุ้มต่ำชี้ไปที่ประตู แววตาเกรี้ยวกราดนั่นทำให้ซึงรีไม่กล้าจะหันไปมองอีกเป็นครั้งที่สอง

เวลาเกือบหนึ่งเดือน ช่างเป็นเวลาที่ยาวนานนับปีสำหรับซึงรี เขาถูกจับมาหลังจากพ่อของเขาตกลงรับงานสังหารนักธุรกิจหญิงชื่อดังและก็ทำสำเร็จเสียด้วย การอยู่ที่นี่เป็นสิ่งที่ทรมานที่สุดในชีวิต ซึงรีถูกขังให้อยู่แต่ในบ้านที่ไกลจากตัวเมือง แถวนั้นมีแต่ทุ่งโล่งกว้าง มองไม่เห็นบ้านเรือนอื่นเลยซักหลัง ภายในห้องนอนคับแคบมีหน้าต่างเพียงหนึ่งบานที่ซึงรีจะสามารถมองเดือนมองตะวันได้ แต่กระนั้นก็มีลูกกรงที่ชายหนุ่มคนที่จับเขามาจองจำเอามาติดไว้เพื่อไม่ให้เขาหนีไป การถูกกักขังยังมิใช่เรื่องที่ร้ายแรงที่สุด ซึงรียังต้องเป็นเครื่องรองรับอารมณ์ให้กับชายตรงหน้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้อีกด้วย

 

 


"เท็มๆ กินข้าวๆ ซื้อของกินมาเยอะเลย" ชายหนุ่มหน้าตาท่าทางใจดี เปิดประตูเข้ามาในห้อง ในมือชูถุงอาหารอย่างร่าเริง

"บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกฉันแบบนี้จียง!" ซึงฮยอนพูดอย่างหัวเสีย

"อะไรกัน นี่อุส่าเข้าเมืองไปซื้อของกินมาให้ยังมาดุอีก ซึงรีมากินข้าวมาๆ" จียงหันมาถามซึงรี

จียงเป็นเพียงคนเดียวในบ้าน ที่ใจดีกับซึงรีมากที่สุด เขาปฏิบัติกับซึงรีอย่างน้องชาย ตรงกันข้ามกับเพื่อนสนิทอีกคนที่ปฏิบัติกับเขาเยี่ยงสิ่งน่ารังเกียจก็ไม่ปาน

"ไม่ต้องล่ะ....เด็กนี่ ไว้ค่อยเอาอาหารเหลือให้กินก็ได้ ปล่อยให้อดซักวันสองวันก็ไม่ตายหรอก"

"เท็ม...นายจะเกินไปแล้วนะ ซึงรีก็เป็นคนเหมือนเรา เรื่องแม่นาย เขาก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย ทำไมนายต้องทำถึงขนาดนี้ล่ะ"

"ถ้าไม่จับมันมา แล้วพ่อของมันจะโผล่หัวมาไม๊ล่ะ ฉันจะฆ่าไอ้ฆาตกรด้วยตัวของฉันเอง!"

"พ่อไม่มีทางมาช่วยผมหรอก...เขาต้องกบดาลหนีตำรวจ ไม่แปลกใจเลยเหรอ ว่าจับผมมาเกือบเดือนแล้วยังไม่มีวี่แววว่าพ่อจะมาตามผมเลย" ซึงรีเถียงขึ้น ซึ่งความจริงเขาไม่ชอบนักที่จะให้มีคนเรียกพ่อเขาว่าฆาตกร

"งั้นเหรอ! งั้นนายก็ตายอยู่ที่นี่แหละ ถ้าฉันฆ่าพ่อนายไม่ตายนายก็จงตายแทนพ่อนายซะเถอะ" ซึงฮยอนเกรี้ยวกราดใส่แล้วก็เดินลากจียงออกจากห้องก่อนจะปิดประตูไล่หลังดังโครม

 

แล้วทำไมไม่ฆ่าผมซะให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยล่ะฮะ~

อย่างน้อยคงจะดีกว่าต้องถูกกระทำเยี่ยงสิ่งไม่มีชีวิตจิตใจแบบนี้ อย่างน้อยนกที่อยู่ในกรง ยังมีเจ้าของมาให้ข้าวให้น้ำ คอยพูดคุยด้วย แต่เขาถูกปฎิบัติราวกับว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ารักเกียจ ซึงฮยอนไม่เคยซื้ออาหารมาให้เขาโดยตรง มีแต่จียงที่จะคอยเจียดอาหารเอาไว้เพื่อมาแบ่งให้เขาหลังจากซึงฮยอนกินอิ่มแล้ว ซึงฮยอนไม่ยอมให้เขานอนบนเตียงด้วยซ้ำ ทั้งๆที่ในห้องก็มีเตียงอยู่ เขาให้ซึงรีนอนกับพื้นเย็นเฉียบ ปราศจาคหมอนหรือผ้าห่มไว้ช่วยให้ความอบอุ่นในคืนที่อากาศหนาวเหน็บ

 


เวลาเกือบเที่ยงคืนได้ ถ้านาฬิกาในห้องไม่ผิดเพี้ยน ซึงรียังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่บ่าย เขาชินกับการอดมื้อกินมื้อตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เสียแล้ว จียงไม่ได้เอาอาหารที่เจียดไว้มาให้เหมือนเคย ซึ่งก็ไม่น่าแปลกนัก เพราะซึงฮยอนไม่ชอบให้จียงทำแบบนั้น ซึงรีคอยมองออกไปนอกหน้าต่าง เขาคิดถึงบ้าน คิดถึงเพื่อนๆ และพ่อของเขาเหลือเกิน เขาไม่เคยคิดว่าพ่อเป็นฆาตกร พ่อทำอาชีพนี้เพื่อความอยู่รอดของครอบครัว คนที่ผิดคือคนที่ว่าจ้างต่างหาก แต่ซึงฮยอนไม่เข้าใจหรือรับฟังใดๆทั้งสิ้น เขายังคงอาฆาตแค้นและชิงชังพ่อและซึงรีเป็นที่สุด

"ยังไม่นอนรึไง ไม่ต้องคอยจียงหรอก ฉันไม่ให้มันเอาอะไรเข้ามาให้นายกินเอง" ซึงฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

"พี่เข้ามาทำไม"

"วันนี้ฉันจะนอนห้องนี้ แล้วเลิกเรียกฉันว่าพี่ได้แล้ว ฉันไม่มีทางเอ็นดูนายขึ้นมาหรอกนะ" ซึงฮยอนทิ้งร่างบนที่นอนอย่างเหนื่อยอ่อน

"พี่จะขังผมไว้อีกนานแค่ไหนกัน พ่อไม่มีทางมาหรอก เชื่อผมเถอะ"

"ก็บอกแล้วว่าถ้าพ่อนายไม่โผล่มานายก็อยู่ที่นี่ไปจนกว่าจะตายนั่นแหละ"

"แต่พี่ฮะ..."

"ก็บอกว่าไม่ต้องเรียกพี่ไง!ฉันรังเกียจนายเข้าใจไหม"

สาเหตุที่ซึงรีเรียกผู้ชายทำกระทำกับเขาอย่างโจรโฉดว่า "พี่" ก็เพราะซึงฮยอนเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนของเขา เขาแอบชอบซึงฮยอนตั้งแต่ยังไม่ขึ้น ม.ปลาย แต่ซึงฮยอนไม่เคยรับรู้ถึงการมีตัวตนอยู่ของซึงรีแม้แต่น้อยจนกระทั่งแม่ของเขาถูกยิงเสียชีวิต ตอนนี้ซึงรีต้องทนทรมานกับการถูกกักขังและทำร้ายสารพัด จากคนที่เขารัก คนที่เขาชื่นชม แต่คนๆนั้นกลับเกลียดชังซึงรียิ่งกว่าสิ่งใด เขาต้องทุกข์ทนกับความเจ็บปวดทั้งกายและใจมาเกือบเดือน ร่างกายและจิตใจที่อ่อนล้ากำลังกรีดร้องอย่างสิ้นหวัง น้ำตาที่ต้องเสียไปไม่รู้กี่สิบครั้งกำลังเหือดแห้งด้วยความด้านชา

"จะนั่งทื่ออยู่ตรงนั้นอีกนานมะ...ปิดไฟแล้วมานอนซะทีสิ" สิ้นเสียงคำสั่ง ซึงรีเดินไปปิดสวิชต์ไฟอย่างว่าง่าย เขาไม่รู้ว่าจะดื้อรั้นไปเพื่ออะไร เขาไม่ได้อยู่ในฐานะจะต่อล้อต่อเถียงหรืออ้อนวอนอะไรทั้งนั้น  แสงจันทร์สาดส่องผ่านหน้าต่างให้เห็นแววตาของซึงฮยอนที่กำลังจ้องมองซึงรีอย่างไม่วางตา เขาทำได้แค่ไม่ยอมสบสายตาคู่นั้นแล้วมาทรุดลงนั่งข้างๆเตียง

"ขึ้นมานอนข้างบน"

"จะนอนได้ไงล่ะ นายจะนอนไม่ใช่เหรอ" ครั้งแรกที่ซึงรีพยายามเรียกซึงฮยอนในสรรพนามอื่น

"ขึ้นมานอนกับฉันไง"

"นายบอกว่ารังเกียจฉันไม่ใช่รึไง แล้วทำไมถึงยอมให้ฉันไปนอนด้วยล่ะ"

"ในสายตานายฉันมันก็โฉดชั่วใจทรามอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ นายก็สกปรกโสโครกน่ารังเกียจ มันออกจะเข้ากันไม่ใช่รึไง" ไม่ทันที่ซึงรีจะเถียงอะไรอีก ร่างใหญ่ก็ลุกขึ้นมากระชากแขนเล็กๆของซึงรีให้ลุกขึ้นแล้วเหวี่ยงลงเตียงไปเต็มแรง

"